Nieuws

Quick’20 JO13-4 wint de bekerfinale van AZSV JO13-3

maandag 3 juni 2019 - Jeugd


Eindelijk was het dan zo ver. Zaterdag 1 juni, een dag waar alle jongens van JO13-4, ons elftal, naar uit hadden gekeken. Al weken werd er over gepraat, gespeculeerd en gefantaseerd. Na het mislopen van het 2e kampioenschap op rij (1 wedstrijd verloren in de competitie) werd er na een zinderende halve finale in de beker met AVANTI afgerekend na strafschoppen. En dus zou de bekerfinale van het voorjaar 2019 worden gehouden in Markelo. Als enige jeugdteam van Quick bij de jongens waren wij doorgedrongen tot de finale en moesten we de eer van Quick verdedigen.  Tegenstander was AZSV uit Aalten. Vooraf moeilijk in te schatten hoe goed deze tegenstander was, ze stonden immers niet voor niets in de finale. Zoals een goede trainer (en spion) zou doen had Erik vooraf een wedstrijd AZSV in het geheim bekeken en hoopte zo informatie in te winnen. Hoe zou dat uitpakken?

 

Na het afronden van de laatste speelronde van de competitie, die met 1-8 bij Hardenberg werd gewonnen, werd op woensdag de laatste training afgerond. Zaterdag was het eindelijk zover. De Finale! Vrijdagavond zouden de meeste jongens vroeg naar bed gaan maar konden ze wel slapen. Vanochtend vroeg merkte ik bij menig spelertje toch wel de nodige zenuwen. Na het vertrek in colonne van Vondersweijde waren we rond 8.35 in Markelo. Onze complimenten gaan uit naar de organisatie aldaar. Veel vrijwilligers stonden klaar om de bussen met supporters, spelers en leiders op te vangen alsmede ook de vrijwilligers in de biertent, de kantine en een ieder die ergens een helpende hand kon bieden. Complimenten Markelo! Top geregeld.

 

Veel opa’s, oma’s, vaders, moeders, broers en zusjes langs de kant, bij zowel ons als de tegenstander. AZSV kwam met leuke spandoeken en hadden een grote trommel meegenomen om de spelers aan te moedigen. Ook onze jongens gingen onder luid applaus en met veel black en white vlaggen het veld op. De warming up kon beginnen. Vlak voor de aftrap ging het team nog gauw even de kleedkamer in. Voor een peptalk en een heuse verrassing. Iedereen kreeg zijn eigen black-white shirt met daarop zijn naam. Top geregeld en veel jongens waren dolenthousiast en verrast. Om 09.30 uur stond het elftal klaar. Vol zenuwen en adrenaline! En voor menig ouder was dit niet anders, je merkte het langs de zijlijn en bij de ouders van het elftal. Ook zij waren zenuwachtig! Het fluitsignaal klonk, eindelijk konden we dan beginnen.

 

De inzet was vanaf minuut één goed en onze jongens zaten er boven op. Veel werd er achterin niet weggegeven in de eerste minuten en hielden we de tegenstander onder controle rond de middenstip. Dit leverde een goede uitbraak op. Alex bedacht zich geen moment, speelde zich vrij en krulde de bal met zijn ‘verkeerde’ been over de keeper. 1-0!  Nee, toch niet, de bal knalde op de lat het veld weer in. Vol goede moed bleven onze jongens aanvallen en tien minuten voor rust hielp het geluk een handje. Een tegenstander kreeg de bal op zijn hand in het strafschopgebied. Onverbiddelijk wees de goed fluitende scheidsrechter naar de stip: PENALTY!  Fabio nam de aanloop en liet de keeper van AZSV kansloos. 1-0 voor Quick!

 

Achterin hielden we het tot het rustsignaal goed dicht. Tot twee keer toe leek de tegenstander een kansje te creëren maar liep het in de buitenspelval. Zelf konden we helaas ons veldoverwicht niet omzetten in meer doelpunten. Cris, onze keeper, hield de verdediging scherp en met 1-0 gingen we de rust in. Nu in de tweede helft doordrukken!

 

Na de rust hadden we de zon in de rug. Die brandde fel en je merkte dat het snel warmer werd. Een aanval uit het boekje werd vlak na rust beloond met een afstandsschot van Lenn waar de keeper opnieuw kansloos bij was. 2-0 !!  Droomstart voor Quick in de tweede helft. Langzaam kroop AZSV wat meer uit zijn schulp en werden we achterin wat slordig en was de concentratie even weg. Dit leidde tot een corner waarbij de bal niet goed werd weggewerkt en de aanvaller van AZSV de bal opnieuw inbracht. Nu was het Reyes die de bal op zijn arm kreeg en opnieuw was de scheids onverbiddelijk: PENALTY!  AZSV joeg de bal door het midden in de touwen en zo was de spanning terug. 2-1!   De tegentreffer gaf AZSV moed en ze drongen meer aan. Even dreigden we overlopen te worden en hadden we enkele benauwde momenten voor onze eigen goal net als dat we wat corners tegen kregen. Na tien minuten in de tweede helft kwam de kans van AZSV waar ze op wachten. Een aanval op rechts bracht de spits in stelling en werd onze keeper bij een voorzet omspeeld, hun andere aanvaller had de bal voor het inschieten en ik zag hem het net al in gaan. Daar was echter nog onze pitbull, onze kleinste en jongste, onze Stijn. Met een katachtige sprong wist hij op miraculeuze wijze de bal van de doellijn te koppen en bleef het 2-1. De supports van AZSV werden luider en ook daar moesten we gauw iets aan doen.

 

Dat deden onze jongens. Ze herpakten zichzelf en we zagen enkele leuke aanvallen. We kregen ineens kans op kans maar geen van allen werd benut. De paal werd geraakt en tot twee maal toe lag hun keeper in de weg en die deed zijn werk goed. Een volgend schot verdween net naast en vlak daarna kregen we opnieuw een goede kans. Weer was het Jesse die op rechts op inzet langs zijn tegenstander wurmde en de bal voorgaf. Dit keer was het Alex die de bal aan nam en de bal in de verre hoek de touwen in joeg. 3-1! Dit kon gewoon niet meer misgaan. Vlak daarna kwam de nieuwe klap. Jim kreeg de bal van Jesse en die speelde zich goed vrij en kon op de keeper aflopen. Jim bleef koel en schoot de bal langs de keeper binnen. 4-1!  we konden de beker al ruiken!

 

AZSV moest alles op alles zetten en probeerde druk te zetten. Dit lukt niet echt en bracht ons meer ruimte.  Toch sloop achterin de concentratie even weg en lieten we een aanvaller van AZSV te veel ruimte. Een afstandsschot was het gevolg en de bal ging langs Cris in het doel. 4-2!  Ik als grensrechter vroeg me af:”Dit kan toch niet meer misgaan?” Heel even dacht ik terug aan Go Ahead Eagles eerder deze week. Het zou ons toch niet gebeuren?

 

Veel tijd om na te denken kreeg ik niet. Opnieuw kreeg Jesse de bal op het middenveld en ging hij rechts met een individuele actie zijn mannetje voorbij. Zijn voorzet richting de penaltystip schampte de laatste man van AZSV en bereikte opnieuw Alex. Die schoot de bal droog, met wederom zijn ‘verkeerde’ been, langs de keeper van AZSV. 5-2!! Het slot zat er op, de Cup was binnen!

Vlak daarna klonk het eindsignaal. Erik en Martijn vlogen elkaar in de armen alsof ze net de Champions League gewonnen hadden. De jongens tuimelden over elkaar heen. Her en der lagen spelers van AZSV teleurgesteld op de grasmat. Moe gestreden, hard gewerkt maar het was niet genoeg. Knap geknokt AZSV, maar al met al een verdiende overwinning voor Quick.

 

Gelijk na de wedstrijd was de prijsuitreiking. Het hele team op het podium inclusief Erik en Martijn. Allemaal een medaille en dan eindelijk dat moment. Het moment dat je als kind de Cup mag vast houden, omhoog mag houden. Een moment dat je misschien nooit meer meemaakt. Kippenvelmomentje. En dan nog harder juichen, even zingen en uiteindelijk je fles champagne leeg gieten over de coach, wat wil je nog meer? Wat waren wij als ouders trots, wat was de leiding trots en de jongens mogen trots op zichzelf zijn.  Wat een mooi seizoen was dit. Kampioen in het najaar, een knappe en verdiende 2e plek in de derde divisie in het voorjaar en als kers op de taart de winst in de bekerfinale.

 

Trots zijn we op onze jongens, leiders, ouders en iedereen die het team een warm hart toedraagt. Wat hebben we een heerlijk team!  Volgend jaar naar JO15! Ik kan de grasmat en de eerste overwinning al weer ruiken!

Recente nieuws items

Sitemap Ontwerp: buro BAM! | Technische realisatie: Brandcube